Levenslessen

Ik heb twee katten.
Natuurlijk Loki die in september 17 wordt en toen hij net hier was ving hij nog wel eens een muis of een mus (en maakte hij hoge en verre sprongen maar Die Zeit ist ein grausam’ Ding en dat geldt voor ons allebei).

Ook heb ik sinds ongeveer 2 jaar Lexje die als kitten introk bij de buren maar verliefd werd op Loki dús woont ze nu hier.
Ze is gek op muizen. Vangt ze buiten, vangt ze in de schuur.
En gaat er dan mee ‘spelen’ in het bad.

Als ik dat hoor grijp ik in, pak het muisje met een dunne handschoen en zet het buiten (Lexje boos).
Een paar dagen geleden tilde Lexje het meest recente slachtoffer uit bad en zette het op de badkamervloer.
Jagen, proberen te vangen, pootje erop, laten gaan, opnieuw vangen.
Fun, fun, fun!
Tot muisje twee dagen geleden op zo’n moment de pootjes nam.
WTF!

Vertwijfeling, frustratie.
(en dus een nieuwe zoeken)

Vanochtend vind ik de badkamervloer bezaaid met stukjes droog voer (staat daar altijd, uiteraard in hoog bakje maar is blijkbaar omver geraakt) en op het kleedje ligt een muizenstaartje met wat ingewanden.
Toch te pakken gekregen dus.

Ik denk dan: zou Lexje nu denken ‘muisje éven in het bad martelen maar niet te lang want dan komt Jeanne haar redden en is ze weg’ en ‘bij op de vloer zetten érg goed opletten waar het kreng heengaat anders moet ik weer een nieuwe vangen’.
Of leren katten geen lesjes.