Leven met ‘erin geschoten’

Ok.
Pijn dus.
Ongemak.
Waar, neem ik me voor, ik me doorheen ga slaan.
Eigenlijk is er maar 1 ding dat ik écht niet kan: bukken.

Hoe jammer dus dat Tashi (die ik vandaag een paar keer naar buiten mag laten) zich wanneer ik binnenkom op haar rug werpt om mij haar buikje te laten aaien.
Ik kijk naar de dichtstbijzijnde (lage) stoel. Zitten? Lukt niet.

Verderop: een bank.
Daar Tashi tussen mijn benen laten kroelen.

Buiten wordt Tashi erg wild van iets aan de wallenkant dat ik niet zie.
Ook doet ze netjes haar plasje.

Waarna ze me feilloos weet duidelijk te maken waar L. de snoep bewaart (gelukkig niet ergens onderin een la).

Gisteren had ik me nog verheugd op met-Tashi-spelen.
Maar ik kan haar bal niet oprapen en haar trekding evenmin (laat staan dat ik eraan kan trekken).

(foto’s onscherp – sorry Tashi)