Laatst gooide ik een hoop weg dat vér over de datum was.
Dan heb ik het niet over een dagje of twee maar spaghetti van augustus 2009 en pestosaus uit diezelfde periode.
Ik nam me toen heilig voor niet wéér van alles aan te schaffen dat ooit in de ene of andere bak zou verdwijnen.
Dezer dagen besef ik wel wat het voor een mens alleen extra moeilijk maakt.
Aanbiedingen: 2 voor de prijs van 1. Als het gaat om zakken gesneden boerenkool is dat geen probleem – die voer ik binnen een paar dagen op aan de knagers.
Maar: 2 bakjes salade en de 3e gratis. Dat wordt lastiger. Want die bakjes zijn maar een paar dagen te houden en na 3 dagen garnalensalades op toastjes kan ik geen garnalensalade meer *zien*.
Of: grote schaal gourmetvlees en nóg een grote schaal gratis.
Dergelijke aanbiedingen zijn alleen geschikt voor grote gezinnen of mensen met veel bezoek.
De alleenwoner gaat eraan voorbij of flikkert zeer schuldbewust een hoop weg.
Ik kies voor ‘voorbij gaan’.
Vandaag loop ik door de Plusmarkt zonder boodschappenlijstje.
Ik koop de vaste dingen (yoghurt, eieren, mandarijnen, eten voor de knagers en de katten) en sla mijn slag bij mijn favoriete slobberwijn die alleen NU € 2,50 per liter is. Daar slobbert een vrouw lekker van weg.
Ik had gehoopt op lekkere hapjes. Kleine bakjes met hapjes, proefhapjes, verleidelijke hapjes.
Niets.
In de hal staat een kraam met oliebollen en appelflappen.
Zal ik?
Maar ik heb me vanochtend weer gewogen (66,5) en ik denk dat ik er ook weer niet zó dol op ben dus: laat maar.
Geef een reactie