Last

Om vier uur word ik wakker en boven mijn hoofd ligt Guus (die me elke nacht met zachte drang van mijn kussen verdrijft) en ernaast ligt Eebje en tegen mijn buik ook Sam.
Wat mooier wakker worden is dan naast een man op wie je bent uitgekeken of met wie je de dag ervoor ruzie hebt gehad.
Wanneer ik om half zes nóg wakker ben overweeg ik het Radio 1 Journaal te laten schieten. Maar om kwart over zes denk ik: even luisteren of er een boodschap is bij de plaat. Die is er: dat het leven stopt na 33. Wat ik wat overdreven vind. Tot 50 is het best leuk.

Ik sta toch maar op en na drie dagen me gruwelijk ergeren aan Michiel Breedveld valt Catrien Straatman me mee.
Ik kijk terug op de verjaardag-from-hell en maak de balans op van ‘huilerig ik-wil-aandacht-mailtje gestuurd aan X’, ‘ruzie gemaakt met Y’, ‘ingehouden(?) woeste mailtjes verstuurd aan weer een ander’. Wat een kleine selectie is van waar ik liever niet meer aan denk.
Er waren trouwens ook nog leuke dingen maar in een bui als die van gisteren vallen die vrijwel weg.

Vandaag weer pinguïn-foto’s bewerken.
Twee (kleine) pakjes inpakken. Die pas morgen op de post doen.
Blij zijn dat Eebje braaf haar pilletjes neemt.
En dat Sammie me na zondag niet nog een keer ’s nachts is aangevlogen.
Ziejewel dat het leven leuk is.