‘Lag’

Maandagochtend landde ik even voor negen uur op Schiphol en reed in mijn eigen auto naar huis (wat mogelijk niet geheel verantwoord was gezien de vermoeidheid die me had getroffen).
Een paar uur later kreeg ik al de eerste mail ‘of ik al uitgerust was van de reis’.
Eh nee.

Daarna nog een mail van iemand anders ‘of de jetlag meeviel’.
Zodat ik me onbegrepen voel en in het defensief want ik voel me klote maar blijkbaar is dat niet een toegestaan gevoel.
Ik laat het maar zitten bij de eerste vrager, zeg het wel tegen de tweede en die had het niet zo bedoeld.

Voor wie ook denkt ‘maar wat is het probleem?’: wie naar het oosten vliegt doorkruist in korte tijd een groot aantal tijdzones. In mijn geval negen.
Daar moet het lijf aan wennen en het hoofd.
Vooral het hoofd. Biologische klok.
Samen zijn we moe en slap en we hebben geen honger en we voelen ons alsof we een kater hebben ook zonder te drinken.
Doodmoe doe ik overdag dutjes en word gedesoriënteerd wakker.
Denkend dat ik nog in een rental ben of anders in een hotel en dat ik dadelijk vanuit het hotel naar LAX moet om te vliegen.

’s Nachts slaap ik te kort.
Ik ga op een voor mij normale tijd (tien-elf uur) naar bed maar half vier, vier uur: wakker! Ik probeer het dan nog even maar om half vijf uiterlijk is er geen ontkomen meer aan.
Dus Loki en ik staan op.

O ja, voor ik het vergeet: nóg een symptoon van jetlag is prikkelbaarheid.
En deze ellende duurt net zoveel dagen als er tijdzones zijn doorbroken.
Kom me dus maar even niet te na.
Minstens negen dagen niet.