Loki lag eerst altijd op zijn toren maar sinds ik hem een door mijzelf gebreide sjaal gaf (die de wasmachine slecht had overleefd – zodoende), ligt hij alleen nog maar dáárop.
Op tafel.
Sammie lag graag op een zacht kussen en op een neushoorn en liefst op een combinatie ervan.
Omdat de sjaal snel vies wordt en bij elke wasbeurt meer ontregeld raakt, probeer ik Loki te verleiden tot slapen op kussen of neushoorn.
Eerst het kussen.
Nadat het een paar dagen genegeerd was, ging Loki erop liggen.
Op 31 januari.
Voor één keer.
Toen de neushoorn.
Idem.
Op 3 februari.
Ook: één keer.
Vooruit dan maar, dacht ik toen.
Gisteren tref ik dit aan.
Loki op mijn stoel.
Ik kán nu een quiz doen: wat deed ik toen ik dit zag?
a) ik heb ik Loki vriendelijk maar daadkrachtig verwijderd
b) ik ben zelf op de bank gaan zitten (waar ik anders nooit zit)
Maar alleen wie dit log nooit leest zou ‘a’ kiezen.
Zo herkenbaar. Soms zou ik allebei de twee poezen daadkrachtig moeten verwijderen, maar ach, ik doe wel weer een stapje opzij omdat het zo’n lieve knuffels zijn . Op mijn boek zitten, op de laptop, de krant, en op schoot, ook als ik daar even geen zin in heb, dan gaat een van de twee letterlijk mijn rug op en beland alsnog waar ze wil zijn. De grote zwart-witte ligt op dit moment op mijn muis dus het navigeren wordt een beetje moeilijk
Ja, erg, hè? En ik zat nog te denken: Loki zit wel eens op die stoel wanneer ik er ook op zit, een boek te lezen (ik). Maar nooit langer dan een half uur.
Nu dus wel – anderhalf uur.
En dan ben ik net als jij een watje!
F. en ik zijn het er wel over eens dat het maar goed is dat we geen hond hebben (vroeger altijd wel gehad), die had waarschijnlijk de macht overgenomen en ons gegijzeld, onze katten hebben dat op een heel subtiele manier aangepakt, ze laten ons geloven dat we gewoon kunnen blijven doen wat we willen, maar wel op een manier die hen beste uitkomt.
zoiets
Juist! En, misschien wat laat maar wel gemeend, sorry voor mijn “barst”
Ah joh… (Truus) gewoon vergeten!!!