Een krijsende baby associeer ik met ´kan het volume wat lager´, een krijsend dier leidt tot ´wat kan ik voor je doen´.
De afgelopen weken heeft een jonge meerkoet het mechanisme ontdekt.
Wanneer hij met pa of moe langs zwemt zet hij het op een krijsen dat zo indringend is dat het me zelfs wanneer ik met de ramen *dicht* op mijn werkkamer zit door merg en been gaat.
Soms sta ik dan op, zwaai naar hem en hol met een bruine boterham naar buiten. Soms negeer ik hem.
Dat laatste is lastiger wanneer ik de schuurdeur opendoe ("krijs!") en het is volstrekt onmogelijk wanneer ik de knagers aan de slootkant voer ("krij-ijs!").
Daar kan ik nu niet eens meer een boek zitten lezen ("krij-ij-ijs!")
Gelukkig gaan de koetjes over een tijdje naar open water om te ruien.
En misschien bedenkt hij *niet* dat hij volgend jaar tegenover mijn tuin moet gaan broeden omdat een voedzame maaltijd hier is gegarandeerd.
Als ik op m’n bootje zit,kom ik ook regelmatig meerkoeten tegen.
Maar die krijsen niet,ze maken een soort langgerekt PIIIIEEEEP geluid.
Bij krijsen denk ik meer aan meeuwen.
We bedoelen denk ik hetzelfde.
Juist dat langgerekte ervaar ik als een door merg en been gaande krijs!
Wel toepasselijk…net vloog hier een kraai langs,nou die zette ook een aardige keel op.
Ach,het is bij dieren net als bij mensen,de één heeft een lieflijker geluid dan de ander.
Ik prefereer een meerkoet boven Mari-Carmen Oudendijk of Tooske.
Ze maken in ieder geval luid en duidelijk kenbaar wat ze willen 😉