Gewoonlijk voer ik Bella Donna en de tien caven uit twee grote bakken.
Terwijl Flip, in zijn aparte ren, een apart bakje kreeg.
Vandaag maak ik drie grote bakken klaar.
Flip duikt op de linker, de caven op de rechter en op die in het midden en eerst eet Bella Donna ook daar uit.
Dan duwt ze het hoofd in de bak van Flip.
En ook tegen het hóófd van Flip.
Hap-hap, smak-smak.
Hoofdje even optillen, in de ogen kijken van dat Lekkere Ding tegenover haar.
Dan weer hoofdje tegen hoofdje.
En niet zo’n beetje.
De voorpoten zet ze in het bakje, opdat het nóg dichter hoofdje tegen hoofdje wordt.
Terwijl Flip ook zíjn hoofdje dicht tegen het hare drukt.
Ik kijk ernaar en ik voel bijna de druk van die koppies tegen mekaar.
Alsof ze niet ‘gewoon’ durfden te zeggen: ik vind jou hartstikke leuk.
Maar nu met zo’n bak eten als smoes is het opeens lovediedovedie.
Door jouw beschrijving weet ik ineens weer hoe het voelt om verliefd te zijn (ook al ben ik geen konijn).
Dit kun kun je niet anders kwalificeren dan als een erg sjieke manier van versieren. Gevoelige lui, allebei!
@Truus: ik ook!
Ik stond erbij en keek ernaar en vóelde de verliefdheid.
Dit nadat ze elkaar twee weken volstrekt hebben
genegeerd. Maar dat was dan misschien ook ‘shy girl’ en ‘shy boy’…
Dat wordt mooi dromen vannacht!
Dus dit is méér dan ‘de liefde van het konijn gaat door de maag’?