Ik moet het onder ogen zien. Ik ben weer in klooi-modus geraakt.
Beetje bidprentjes. Beetje Fanlog. Beetje Wikipedia.
Beetje niks maar dan niet op een leuke manier.
Ik moet nadenken over nieuwe Kadotips.
Ik moet weer eens een al dan niet goed boek lezen.
Ik moet een documentaire kijken omdat ik die heb uitgezocht en niet omdat ik er per ongeluk in-zap.
Ik moet ik moet ik moet.
En dan heb ik het nog niet eens over wat ik *wil*.
Zelfs deze weblogster heeft recht op een ietsje privacy.
Het wordt pas echt leuk als ‘moeten’ en ‘willen’ samenvallen.
Ik ‘moest’ me de laatste maanden ook dwingen om weer eens iets te dóen. Nu gaat het alweer een paar weken lekker en pak ik spontaan dingen op waar ik zin in heb. Niet dat ik dan iets wezenlijks of belangrijks doe, maar er komt in elk geval af en toe weer iets uit m’n handen. Ik hoop dat jij dat stadium ook snel weer bereikt!
Maar waarom *moet* je dat dan allemaal en belangrijker nog: van wie?
@ Karin: in mij woont iemand die vindt dat ik hard en efficiënt moet werken én leuke dingen doen.
Niet klooien in elk geval. Tenzij ik dat leuk vind, wat ik heel af en toe wel vind.
Maar nu niet.
Ik snap het gevoel wèl, tot mijn spijt. Zou het – uitzonderingen daargelaten – typisch vrouwelijk zijn om altijd maar hard en efficiënt te willen/moeten werken, of in ieder geval met iets nuttigs bezig te moeten zijn?