Klanten

Wanneer het goed gaat met de handel kun je je (vermoed ik) veroorloven bij klanten die niet betalen te denken: nou, dan niet.
Wanneer het ietsje minder gaat neig ik ertoe die klanten vriendelijk te herinneren dat hun betalingstermijn afloopt en ze achterna te sjouwen met service.
Elke niet-verdiende Euro is er namelijk weer één (of vier of twaalf).

Dat gaat zo:
* Twee dagen geleden mail ik een (nieuwe) klant die mooie boekenleggers bestelde of “er misschien iets is misgegaan met de betaling”.
Klant reageert: o ja – vergeten. Maar eigenlijk heb ik ook geen geld dus laat maar zitten.

* Vrijdagmiddag zoekt een (nieuwe) klant 4 armbandjes voor samen 4 Euro uit en zegt dat hij die dinsdag moet hebben – lukt dat.
Hij kan direct via internet betalen.
Ik mail terug dat ik dit weekend kan posten maar dat ik nog steeds niet kan garanderen dat TNT dan op maandag bezorgt.

Nu kijk ik steeds op mijn rekening of die armbandjes zijn betaald.
Omdat ik dan immers naar de brievenbus moet.

Ook stuur ik hem gisteren eind van de middag nog een mail.
Dat ik het geld nog niet heb. Dat ik nu niet weet of hij een trage bank heeft of dat hij intussen heeft bedacht: als ik geen garantie heb, zie ik van de aanschaf af. Dus: of hij iets wil laten weten. Want zeg ik (wat niet helemaal waar is maar dat kan hij niet weten tenzij hij nu toevallig dit log leest): ik ga zondag vroeg op pad.

Geen reactie.