Er wordt een pakket afgegeven. Afz: slijterij De Vuurtoren. Wat leuk! wijn.
Maar: van wie?
Driftig ruk ik het papier eraf en bedenk dan dat dit proces natuurlijk moet worden vastgelegd zodat ik het pakpapier weer een beetje terugleg: klik-klak.
Dan ál het papier eraf en jawel: een heuse kist. Indrukwekkend.
Maar: hoe krijg ik die open? Ik zie een soort plakband. Dat snijd ik door.
Ik probeer wat te wrikken. Zinloos.
Ik vraag het op twitter. “Zie je een nietje” vraagt iemand. En: “grof geweld” raadt een ander aan.
Ik zie nietjes. Zes. En spijkers. Acht.
En dat is alleen nog maar aan de bovenkant.
Twitter: “heb je een breekijzer.”
Nee.
Het ergste is dat ik dénk dat de kist gewoon open kan. Maar dat ik het niet zíe.
Zoals vroeger die draaipuzzel. Die snapte ik ook niet.
Beetje mosterd na de maaltijd, maar ik ken dit soort kistjes wel. Geen puzzel hoor, daar moet je inderdaad de deksel gewoon vanaf slopen. Ik was altijd reuzeblij als mijn vader weer een kistje wijn kreeg. Had er een hele wand van met cassettebandjes. Goede oude tijd 😉
Grappig, ik zat net te denken: wat moet ik met dat kistje.
Zonde om het weg te gooien maar het neemt ruimte in die ik niet heb.
Cassettebandjes! Goeie ouwe tijd indeed…
Ik had zo ook nog wel op hoge planken staan als tussenonderverdeling – voor stapeltjes kleinere dingen enzo..Kan ze nog steeds niet weggooien eigenlijk. Staan nu hier en daar nog in kasten met verf, blikjes en dat soort dingen
Zal ik het naar je opsturen? 😀
Met vulling??? Anders laat maar 😛
LOL!