Greta en ik hebben ons aangewend dat wanneer zij naast een steen gaat staan en me verleidelijk aankijkt, ik die steen omrol.
Dan vist ze er snel wat wormen onderuit en eet ook wat slakjes die aan de steen zijn vastgeslijmd.
Dat laatste vind ik wel zielig want ik vind slakken leuk.
Maar ja.
Vorig jaar wenden we ons ook aan dat ik in het perkje net na het terrasje achter het huis af en toe een schop zet en een beetje aarde omploeg.
De bedoeling is dat dit perkje volstaat met munt. Dus liever ploeg ik er niet te erg.
Maar vandaag kijkt Greta me weer verleidelijk aan en zet ik er de schop in.
Waarna ze helemaal enthousiast wordt.
Worm! kleine worm! grote worm! soort made! ontkiemend zaad!
Vroeger keek ze mij dan aan: en nu de volgende omschep graag.
Maar we hebben dit spelletje door de winter en de vrieskou en de harde aarde al z贸 lang niet gedaan dat ze is vergeten dat ze mij 100% kan bespelen.
Dus krabt-krabt ze z茅lf in de aarde die ik heb omgeschept.
Wat mij n贸g enthousiaster maakt zodat ik al snel een kwart van het perkje heb omgeploegd.
Greta blij.
Krab-krab. Ze is z贸 goed gehumeurd dat ze zelfs toestaat dat Klaartje naast haar krab-krab doet.
Ik hou van die kippen.
En op hun eigen manier houden zij ook van mij.
Begrijp ik nu goed dat Greta zich in haar drift om wormen te vinden ontpopt als een soort tuinhulpje? 馃檪
Andersom! ik zou het liefst het perkje weer vol laten groeien met munt.
Dan zou ik er nu natuurlijk *niet* in moeten gaan spitten.
Maar Greta vindt het z贸 leuk als ik voor haar lekkere hapjes verzorg dat ik desnoods m’n hele tuin voor haar omspit als zij maar gelukkig is.
Aha. Spitten voorafgaand aan het zaaien of planten van munt had ook gekund, vandaar.
Als ik in Friesland woon wil ik ook een Greta om samen in de aarde mee te kroelen 馃檪
De munt staat er al jaren en komt elke lente terug.
Maar dan moet ik natuurlijk wel Greta weerstaan wanneer ze me aankijkt met die lieve ‘mag ik een wormpje?’-blik.