Kippen

Net wanneer ik denk dat het leven weer bijna ok is dreigt het weer te sucken.

Vorige week werd kip Lina ziek.
Ze was traag, at en dronk wel maar wéinig.
Maandag afgeleverd bij de dierenarts die het eigenlijk ook niet wist maar toch wat behandelingen uitvoerde en vandaag kon hij me vertellen dat ze weer normaal poept en ook zelf eet en ze mag morgen opgehaald maar is wel heel mager dus: nu is het “aan haar”.

Waar ik vrede mee heb want ik kan ook maar net zóveel doen en de dierenarts ook en dan moet de kip echt weer zélf zin in het leven krijgen en wormpjes eten en aan komen rennen als ik graan strooi etc.

Vanmiddag is kip Tosca opeens weg.
Ik denk: ei leggen.
Want dat doet ze de laatste dagen opeens.
Gewoon in het leghok.

Maar ze duikt niet meer op en ik heb geen idee waar ze is en wanneer ze er om negen uur nóg niet is zal ze ook niet meer opduiken dus sluit ik het hok af.
Ik loop nog een rondje door de tuin, denkend dat ze mogelijk ergens op iets zit te broeden maar intussen is de tuin alweer erg begroeid en met veel prikplanten en als ik wist wáár ze zat zou ik me daar doorheen vechten maar nu ik geen idee heb heeft dat weinig zin.

Ik neem me voor morgen goed op te letten of ze zich vertoont en zo ja dan zal ik haar volgen.
Anders weet ik het ook niet.
Zorgen, zorgen.