Het is natuurlijk hartstikke kinderachtig.
Maar de afgelopen weken heb ik zó hard gewerkt aan het project.
En vandaag weer van kwart over vijf tot twaalf en toen weer van drie tot (straks) negen.
Felicitaties toevoegen. Beetje mailen met ´laatste nippertjes´ en ook hún stukken er nog snel mooi opzetten.
Zij is nu in de studio, heeft Govert namens het Fanlog om zes uur een taart aangeboden en hem omhelsd.
Net daarvoor belde ze me even: iedereen in de studio vond het een prachtig initiatief en wat zou het veel werk hebben gekost.
Klopt.
En even, heel even dacht ik: misschien dat die Govert mij tussen zes en zeven ook nog wel een mailtje stuurt met ´bedankt´. Meer had niet gehoeven (en hij heeft m´n adres).
Maar nee.
En het zal wel zijn omdat ik zo moe ben dat ik daar toch een beetje teleurgesteld om ben.
Oh well.
Ik kan het me heel goed voorstellen, hoor. En ik kan je verzekeren dat Govert twéé keer heeft gevraagd wanneer jij nu ook eens naar de studio kwam (en hij was niet de enige)!
En dat mailtje? ’t Was een in- en uitlopen van mensen met felicitaties tijdens de uitzending, maar wedden dat dat nog komt?
Vast wel.
En dadelijk hangt Rob Trip aan de telefoon wanneer ik hem toch wel kom interviewen omdat hij zich daar vreselijk op verheugt.
Ik bedoel: who am I kidding?