Karma

Vandaag rijd ik over Gamma Gulch Road, een zandpad bij Pioneertown. Echt een pád. Vaak zo smal dat twee auto’s elkaar niet kunnen passeren zodat wanneer je een tegenligger ziet 1 van jullie in een uitham moet stilstaan.

Twee jonge mensen lopen me tegemoet. ‘Kids’ denk ik.
In hun twenties. De man gebaart me te stoppen.
Panne denk ik.
Maar: ze zijn de weg kwijt. Noemen een adres. Ken ik dat? Nee.

Ze zijn hier 1 dag, gisteren aangekomen, vandaag aan de wandel, niemand verteld, geen idee wáár ze zijn. Ik vraag of ze nog weten waar ze vandaan komen, hun laatste herkenpunt (omdat mij ooit hetzelfde overkwam en ik zo terugliep). Ook dat niet.
Ik kan niet met ze gaan rondrijden om hun huisje te zoeken want mijn auto heeft een bijna lege tank. Maar ik kan ze wel meenemen naar mijn cabin en daar is WiFi.

Bij mijn cabin is ook mijn host Dave.
Die probeert te achterhalen waar ze mogelijk ‘wonen’ én die – zo vertelt hij later – ze een tour zal geven van een heel bijzondere plaats hier waarheen hij mij ook ooit bracht.

Het meisje, Lisa, is buiten zichzelf van dankbaarheid.
Ik ben een Angel en hoe kan ze dit goed maken, kan ze iets voor me doen?

Hetzelfde wanneer je zelf ooit in deze positie bent, zeg ik.
‘Karma’ herhaalt ze.
Ja. Zoiets.