Kado

Ik ben opgelucht, opgetogen en bied hier kadootjes aan.
Daarna zit ik te denken over september=Amerika (waarvan ik een week geleden nog dacht dat ik er helemaal geen zin in had).
En wanneer de bel gaat sprint ik naar beneden want dat zal de bloemenman wel zijn die meestal laat kiezen uit chrysanten, drie kleuren rozen (die na twee dagen treurig de kopjes laten hangen) en nog iets dat ik niet wil.
Maar ach, je zult als winkelier maar langs de deuren in de dorpen moeten dus koop ik elke week wel wat (voor 5 Euro – die ik al in de hand houd).

Aan de deur staat inderdaad een man met bloemen. Een boeket. Of ik ‘ik’ ben. Jazeker.
“Het kaartje zit erin” zegt hij en ik grijp mijn leesbril-uit-de-keuken (ik heb ze inderdaad in alle kamers liggen) en word hartstikke ontroerd en blij en traantjes enzo.

Vaas van de kast gehaald die dik onder het stof zit aangezien de mooie boeketten hier niet bepaald regelmatig het huis in vliegen. Vaas gewassen. Bloemen schuin afgeknipt (weet nooit helemaal zeker of dat echt moet).
Vastgesteld dat ik die fraaie grote tafel midden in de kamer waar dit mooi op zou staan niet héb – althans niet zonder stapels troep erop.

Op de boekenmolen dus.
Heel veel foto’s genomen. Maar dit moet ‘m maar zijn.