Jonkies

Ik moet bij de dierenarts pillen ophalen voor Guus.
Net voor mij komt een kogelronde Engelse bulldog binnen.
Moddervet, vermoed ik, maar dat blijkt niet juist.
Ze is hoogzwanger. Er is ‘ontsluiting’.
En ze moet even wachten tot dierenarts Martin uit de vergadering is.

Hijg-hijg doet de hond. En niet zo’n beetje.
Arm dier, zeg ik tegen de leuke geblondeerde vrouw met 1 volledig getatoeerde arm die haar halsband vasthoudt. Zo warm en dan ook nog moeten bevallen. Is het de eerste keer? Voor haar wel, zegt de vrouw. Hoeveel jongen ze krijgt? Dat weten ze nog niet.
Spannend, vinden we allebei.

Worden de weeën opgewekt, vraag ik alsof ik verstand heb van bulldogs die moeten bevallen.
Nee, ze krijgt een keizersnee. Oei. Dat is een hele ingreep voor een hond.
“Hoe heet je,” vraag ik de a.s. moeder. ‘Billie’ antwoordt namens haar de leuke vrouw.
Waarop Billie ondanks de hitte en het hijgen een linkerpootje optilt en dat de vrouw laat vasthouden.

“Wat schattig!” kir ik en “er is nog een puppie over” zegt de man die bij de vrouw en Billie hoort.
Maar ik leg uit dat ik mijn katten al niet aan kan laat staan een hond.

Thuis gaat het pilletje er bij Guus moeiteloos in (in stukje rosbief).
Wel moest ik hem eerst binnenlokken want wijs geworden door zijn nare ervaring van gisteren is hij direct daarheen gevlucht toen hij mijn auto hoorde parkeren.
En als Tashi het goed vindt mag ik zondag met haar en L. een wandeling maken.
Yeah.