Joan Sutherland

Ik ben niet opgegroeid met klassieke muziek. Ik ontdekte het pas toen ik begin 20 was.
Dankzij R. en dankzij de vrienden van R.
Die mbt opera duidelijke ideeën hadden.
Maria Callas – dat was het.
En wat het helemaal *niet was*: Joan Sutherland.
(op de 1 of andere manier ontdekten R. en ik Beverly Sills, ondanks die vrienden geloof ik)

Wat er mis was met Joan Sutherland: geen emotie.
Zodat het nog een hele klus was toen ik haar mocht interviewen voor een jaarboek van de Nederlandse Operastichting aangezien ik haar dus Niks vond.

In die tijden verkeerde ik wel in hippe kringen.
Zodat een beroemde acteur (nu overleden) mij voorstelde het ijs met Dame Joan te breken door te zeggen: “zal ik u even beffen”.
Wat ik als binnenkomer wel origineel vond maar verder vooral ‘gatver’ aangezien ik wel vrouwen kende (al dan niet in het echt) die warme gevoelens bij me opwekten maar Joan Sutherland behoorde daar niet toe.
(Het interview leidde tot een best-ok artikel.)

Toen ik vorige maand in Amerika was had ik sateliet-radio met o.a. de Metropolitan Opera met memorabele live voorstellingen. Soms hoorde ik de aankondiging, soms viel ik erin en herkende direct de opera én de sterren, soms herkende ik de opera maar niet de sterren.
1x dacht ik: wat knap, die stem – maar wat saai.
En dat was dus inderdaad Joan Sutherland.

Vanavond zie ik haar bij de Cardiff Singer of the World.
Ouwe vrouw. Beetje gebogen. Het toneel op geleid. Ze oogt niet alleen oud, maar ook ‘simpel’.
82 is ze. En haar man, Richard Bonynge, die altijd al bekend stond als de Berlusconi onder de ánder vrouwelijke zangers, oogt nog mooi als altijd.
Het leven is niet eerlijk.