Jeans

Héél lang geleden paste ik prima in een Levi’s 501.
Zelfde maat.
Jaar na jaar.

De laatste jaren voelen mijn benen zich lekker in een Gloria VanderBilt.
Niet in alle modellen even fantastisch maar ze passen allemaal goed.
Dus koop ik wanneer ik in Amerika ben regelmatig nieuwe (in een thrift store dus niet écht ‘nieuwe’) – aangepast aan mijn nieuwste maat.

De laatste keer lukte dat niet.
Ik was niet in het goede gebied met de goede winkels.

Op zich niet erg behalve dat ik nu maar 1 broek (lichte spijkerbroek) heb die draagbaar is naar opera’s.
Wat ik best keer op keer kan doen – dat dragen – maar nu was ik op 4/6 al in die spijkerbroek en gisteren ook nog eens en ja, op Facebook staan er dan foto’s en laat ik ook nog eens hetzelfde bloesje hebben aan gehad.

Ik héb een paar andere topjes maar die staan niet leuk op die spijkerbroek.
Dus naar de winkel in De Rijp die ik er heel eng vind uitzien.
Ik verwacht dat ze niet verder gaan dan maatje 34 en dat er ongeïnteresseerde jonge meiden zijn als personeel.

Maar ze gaan tot maat 42 en misschien nog wel hoger en de aardige middelbare vrouw (volgens mij maat 44) schat mij in op maat 36-38 en wijst me op een mooie donkerblauwe jeans.
Ik heb geen zin me in 36 te persen, pas 38 en tjee: wat een mooie broek!
Zit echt perfect!

Ik reken een bedrag af dat vast normaal is voor een spijkerbroek maar waarvoor ik in Amerika vele tweedehandsjes kan kopen en zeg dat ik aangenaam verrast ben door het aanbod in de winkel en dat ik had gedacht dat hij bestemd was voor jonge meiden.

Nee hoor, zegt ze.
Er komen véél vrouwen ‘van uw leeftijd’.
Wat ze preciseert als “tussen de 40 en 70” waarop ik zeg dat ik 64 ben en tegen beter weten hoop op een “u ziet er jonger uit”.