Inlikken

“Hi there new followers! 🙂 Lots of new people down here!”
Twittert iemand die ik volg.

En ik kijk even op haar profiel en ik doe dat niet dagelijks maar eerlijk gezegd heb ik niet het idee dat er nou écht “lots of new people” zijn toegestroomd maar intussen heb ik begrepen dat Twitter niet voor de lol is maar om jezelf te verkopen.

Gisteren twitterde ik zélf ‘goh, zal ik ook eens in het Engels twitteren? Zou de Wijde Wereld dan op me afkomen?’
Waarop iemand die inderdaad de aanleiding was tot dit twitje woest terúg twitterde dat *zij* mikte op internationale klanten en daarom en ik blijkbaar niet.
Zo!

Vandaag lees ik op een maillijst: Twitter is leuk want er zitten journalisten en als je je daarbij inlikt kan je daar profijt van hebben.
Wat zeer juist is.
Inlikken is altijd goed.

Intussen ervaar ik mezelf bijna als een Twitteraar in de woestijn.
Omdat ik het echt alleen leuk vind.
Beetje kletsen met wie ik een beetje ken.
Beetje volgen wie ik bewonder en van wie ik het interessant vind te weten wat ze doen.

Héél af en toe twit ik iets naar 1 van die laatsen.
En nóg meer af en toe twitten die terug.
Te gek!
Aan netwerken en slijmen en voet tussen de deur en bevallige schouder voor een belangrijke journalist werpen doe ik niet.

Nooit gedaan en ook nu niet.
Tja.