Iemand mailt me dat ze hoopt dat ik niet boos word maar dat ze mijn stukjes over mijn verjaardag-from-hell hilarisch vond.
Ik word niet boos.
Eerlijk gezegd vind ik ze, teruglezend, ook wel leuk.
En ik zou willen zeggen dat ik bewust een soort humor ten koste van mezelf erin legde maar dat was niet zo.
Goed geschreven zijn ze wel.
Zodat ik soms stiekem denk: stel dat iemand die een baan te vergeven heeft me leest. Stel dat die ziet hoe goed ik schrijf.
Maar dat overkomt alleen jonge mooie meiden (Merel Roze, Maroesja).
Dat overkomt niet een vrouw die worstelt met haar gewone zijn en haar niet meer begeerd zijn en haar werk-zijn en nog veel meer. Een vrouw die: acht-en-vijf-tig is.
Intussen (kwa update) heb ik nog steeds geen enkele reactie van degenen die ik tijdens mijn “ik voel me ellendig”-bui mailde dat ik graag aandacht wou.
Wat bij 1 ervan niet zo raar is (die mailt wel vaker pas na een paar dagen) maar bij de ander is het zorgelijk.
Ik aarzel tussen 1) nou, dan niet 2) komt misschien nog 3) als dit hem afschrikt vindt-ie me niet (echt) aardig en 4) zal ik hem mailen om het uit te leggen resp. proberen weg te praten.
En ik neig het meest tot: schrappen uit mijn bewustzijn.
Want het is nu al twee dagen dat hij na smeek-smeek-ik-voel-me-klote geen aandacht gaf en het gaat hier niet om een ev lover maar ‘zomaar een man’ dus hoeveel door het stof hoef ik dan te gaan.
Niet méér, denk ik.
(al blijft het balen)
Hmm 😉 snipverkouden, uitvallend haar, donkere plekken rond mijn ogen van vermoeidheid, pap op mijn mouw, bijna 37 want ook verjaardag voor de boeg, en dan toch een jonge mooie vrouw genoemd worden! Het kan verkeren.
Jaja, pest me maar met een momentopname 🙁
Wat ik natuurlijk bedoelde was dat toen jouw boek ‘De droom van mijn moeder’ verscheen het érg hielp dat jij er fraai uitzag.
Zou je een hele pagina in VK hebben gekregen als je een klein dik propje en ook nog óud was geweest? En er werden je ook meteen freelance klussen aangeboden in Libelle (?) en NRC.
Natuurlijk omdat je prachtig schreef, maar (vermoed ik) niet alleen daarom.
En ‘bijna 37’- ach gossie 😀
Weet het niet zo hoor. VK was een uitnodiging voordat ze mij gezien hadden (met mijn film, niet mijn boek). Maar de foto in de NRC was wel bizar groot, een halve pagina van de voorkant van een katern. Overigens niet eens zo leuk of zo. En dat geldt vind ik voor bijna alle foto’s. De foto op de duitse vertaling van mijn boek is wel weer leuk. Maar ja, wie koopt dat tijdens een recessie? Voor Margriet schreef ik trouwens al af en toe. Weet dus niet of jouw punt wel opgaat Jeanne 😉
Ik denk dat het wel degelijk opgaat en dan put ik ook uit het eigen verleden.
Toen ik als meisje van 26 een boek over verkrachting schreef.
Als móói meisje van 26.
Dat hielp érg bij de interviews kan ik je verzekeren.
Maar: wat goed, die Duitse vertaling!!!
(wist ik dus niet)
ja fijn hè. Ligt daar in de winkels. Voor maar 7.50 of zo. Moet dus echt een bestseller worden, wil ik er iets van merken. Ook bizar trouwens, om je eigen teksten in een andere taal te zien. Wat ik allemaal wel niet zeg, zo knap! Want ik spreek slecht Duits.
Nu effe de brownies uit de oven, kind inpakken en de sneeuw in ;-), voor haar de eerste keer natuurlijk.