Idolaat

“Heb jij idolen” vroeg ik laatst aan iemand en nee, hij had ze niet.
Ik heb ze wel. Soms.
Dan is er opeens iemand die ik fantastisch vind en dat is dan mijn idool.
Nu is dat Edita Gruberova.

Ik krijg een mail van iemand die ik ken uit haar fanclub.
Over een paar weken zingt Edita ergens en dan wordt ook een opname voor een cd gemaakt.
Wil ik daarbij zijn?
Omdat het uniek is en omdat veel fans er zullen zijn (ook die uit Japan) en ik ben pas kort into Edita dus kan niet tien jaar wachten om mijn adoratie te voeden.
Zij en haar vriendin hebben een kaartje over.
Het kost slechts € 57.

Mijn eerste reactie is: nee.
Want: ik ben contactgestoord.
Dan aarzel ik.
Omdat ze gelijk heeft.
Hoelang zal Frau Gruberova (die over een maand 66 wordt) nog zingen.
En: misschien ben ik wel niet zo’n ramp in gezelschap als het gezelschap 1 doel heeft nl aanbidding van de vrouw die ik ook aanbid en dan in vele multi-culti-talen zodat het niet over mij gaat.

Ik google op vluchten (dat valt niet mee maar een vriendelijke vrouw op twitter die er meer verstand van heeft helpt me op weg).
Ik google op hotel (de beste zijn vol dus kies ik er 1 ietsje verder weg).
Ik stuur mails aan R. en aan buurvrouw L. of ze die dagen op de dieren kunnen passen (nog niks gehoord).

Ik mail: ja! ik doe het! en regel de koop van het ticket.
Pas daarna kijk ik waar de plek van het ticket eigenlijk is.
Blèh is een understatement.
Wat een kútplaats.
Maar misschien doet dat er niet toe als je écht idolaat bent.

Ik zal het over een paar weken merken.