IB

Er was een tijd, lang, lang geleden (ik was in de twintig) dat ik het invullen van mijn belastingformulier een leuke uitdaging vond.
Nu zie ik het als een noodzakelijk kwaad.
Dat klinkt te heftig.
Het is meer: een ‘gewoon geen zin in’.

Dus begin ik maar eens met uitstel vragen.
Tot 1 september.
Wat het nu bijna is.

Vandaag is het zover.
Ik vraag de belastingdienst me te laten zien hoe zij denken dat mijn financiële situatie is.
Wát ze me laten zien lijkt me geen onzin en ik heb geen zin het te controleren.
Dus overal JA en OK aangeklikt.
Denkend: als het bedrag dat ze me willen laten betalen en dat ik aan het slot zal zien een welgemeende ‘Holy Shit!’ oproept zal ik toch maar eens gaan uitzoeken en narekenen.

Maar met het door de Dienst bedachte bedrag kan ik leven.
Dus ‘Verzenden’ geklikt.

Het zit er weer op voor een jaar.