Huis(je)

Ik vind het fijn mijn Amerika-reizen lang vantevoren te plannen.
De route.
Alle rentals.
Vorfreude.

Later kijk ik er graag nog eens naar, ga ik mijn huisjes langs, me vast verheugend op wat ik ga meemaken.
In Sedona had ik voor twee dagen een schitterend huis gehuurd. Modern ingericht, uitzicht op de rode rotsen, diverse zitjes buiten, de mogelijkheid vanaf het huis direct de woestijn in te lopen.
Vorige week kijk ik er nog eens naar en opeens staat erbij dat ze de etage erbóven ook verhuren (etage erboven? daarvan was toen ik niet huurde niet eens sprake; en nu ik erover nadenk… alle foto’s waren van het interieur en de buitenzitjes en het uitzicht, niets van de voorkant).

In de commentaren lees ik grote vreugde van mensen die de hele dag op sjouw waren en dan konden uitpuffen in dit mooie appartement.
Maar er is ook een klacht: dat je woordelijk kon verstaan wat de mensen boven je zeiden.
Het kost me acht mailtjes voordat ik een reactie krijg maar dan ben ik van de reservering af.

Zoeken

Nu een nieuw huis.
Dat nog beschikbaar is op mijn dagen, dat niet naaste buren heeft, dat niet midden tussen de bomen ligt en dat niet idioot duur is.
Dat beperkt het zoeken behoorlijk.
De mooiste huizen zijn al weg, als je goed kijkt zie je vaak in een hoekje van de foto een buurhuis staan. En andere mensen worden misschien dolblij van overal bomen en geen uitzicht maar ik krijg het daarvan benauwd.

Een paar komen tenslotte in aanmerking.
Een ziet er zowel van binnen als van buiten het mooiste uit.
Maar na een foto of zes gaan alle andere foto’s over wat er op berijdbare afstand aan fraais is te zien.
Een ander is een petieterig niet echt sjiek huisje

Met mooie vergezichten over prairie(?) – in elk geval grassig land. Als je geluk hebt: herten en antilopen. En – belangrijk voor mij – het is op een working ranch.
Met paarden en schapen en lama’s en alpaca’s.
Die mag je bezoeken en je mág praten met de eigenaar maar dat hóeft niet.

Dit was het huis in Sedona. Mooi, hè?