House sitter

Vijftien+ jaar lang paste Roelof op mijn huis wanneer ik naar Amerika was.
Maar Roelof is dood dus zoek ik nu een nieuwe oppas.

Voor het voorjaar deed ik een beroep op N. die me was aanbevolen door haar moeder die ik kende via een organisatie en zij zei dat N. een ervaren huisoppasser was en dat ze precies wist wat wel en niet mocht.
Dat pakte wat anders uit aangezien mijn eis 1 ‘niet roken in huis’ werd genegeerd wat ik niet alleen merkte aan de lucht die er hing maar ook aan de asbak met peuken naast het bed.
Dat viel tegen.

Toen zocht ik op internet en kwam op een site waar mensen zich aanboden als ‘sitter’ en andere mensen zoals ik zich aanboden als ‘adres’.
Weken stond ik op die site en niemand benaderde me en eerlijk gezegd zag ik ook helemaal niemand die *mij* nou erg geschikt leek.
En toen ’there was D.’ (voor de oudjes onder ons: er was ooit een serie met Bea Arthur in de hoofdrol met ‘Maude’ als titel en in de titelsong zat ‘And then there’s Maude!’)

Ik zag zijn profiel en ik dacht: die *is* het!
Dat is geen tut die ’tuinieren is mijn lust en mijn leven’ schrijft met foto’s van bij ánderen aangelegde paadjes (blijf van m’n tuin af!!) of die zichzelf beschrijft als ‘net en verzorgd’.
‘Verzorgd’? OMG.

Ik stuur hem een bericht, hij komt kijken en ik heb een vriendin meegevraagd om de kritische vragen te stellen die ik missch niet durf en samen besluiten we dat we hem hartstikke leuk vinden.
Hij zegt (verstandig!) dat hij al vrijwel zeker ‘ja’ denkt maar dat hij verstandig wil zijn en daarom pas de volgende dag zal laten weten wat het wordt.
Begrijpelijk.

Ik rijd hem naar het busstation in De Rijp, ik rijd terug naar huis, ik zet de computer aan, ik haal mijn mail op.
Mail van hém.
“Ik doe het!!!”
Opluchting, blij.
En hij is bovendien een niet-roker.