Honorering

“Waarom word je niet weer gewoon journalist” mailt me iemand.
Zij kent nl iemand die journalist is en die verdient klauwen geld. Kijk, dit is dier website.
Ik zie een betrekkelijk doorsnee ‘ik schrijf de teksten die u zoekt, ik houd me aan deadlines, iedereen is over mij tevreden’.
Ik denk: ten eerste is dat geen journalist zoals ik journalist opvat maar een broodschrijver.
En ten tweede: volgens mij moet je érg goed én erg productief zijn om hiermee een smakelijke boterham te verdienen.

Stom toevallig valt mijn oog op dit bericht:
Fotografen van HP/De Tijd krijgen voortaan minder geld voor reportagefotografie. De nieuwe hoofdredacteur van het opinieweekblad, Frank Poorthuis, heeft het tarief van 475 euro met bijna veertig procent verlaagd naar 300 euro. Alle HP-fotografen hebben daar twee weken geleden een brief over in de bus gehad. Poorthuis vindt de tariefwijziging goed verdedigbaar: ‘Ik vond het tarief voor reportagefotografie absurd hoog voor een blad met een oplage van 25 duizend. Het stond niet in verhouding tot wat verslaggevers krijgen, en ook niet tot wat ik betaalde bij andere kranten en tijdschriften waar ik heb gewerkt.’ Volgens Poorthuis heeft nog niemand zijn beklag gedaan over de mededeling.
(bron)

Wat ik me zelf herinner uit de tijd dat ik het meest succesvol was: ik had enkele goedbetalende opdrachtgevers, enkele (zeer) matig betalende waartoe de Volkskrant hoorde, en ik werkte keihard voor ook nog vrij beroerd betalende klanten met als resultaat een inkomen beneden modaal.
Maar mocht een medium dit nou lezen en denken ‘ach wat jammer, ze wil niet meer’ – ik zou dolgraag weer boekrecensies schrijven.
Non-fictie. Vrouwen, relaties, recht. Thrillers – daar heb ik ook verstand van.
En als je niet per se hecht aan grote deskundigheid maar een smakelijk schrijven wel kunt waarderen: mail me dan ook.

Oh well.