Vorige week zei ik tegen R.: ik ga niet meer stressen over m’n gewicht.
Eerst maar eens op vakantie en dan dit keer ook niet me bij elke hap afvragen of die wel móet maar normaal eten.
En dan in oktober bedenken hoe nu verder.
Maar ja.
Van de week sla ik een avondmaaltijd over.
Dat ging makkelijk.
De dag erna wéér.
Appeltje eitje.
Ik zie in gedachten de kilo’s er áf vliegen.
Dan hoor ik op de radio een dieetdeskundige die me uitlegt (wat Karin in een commentje ook al eens deed): dit werkt niet.
Mijn lichaam weet nl niet dat ik in twee weken een kilo (liefst twee) wil afvallen, mijn lichaam denkt dat er in Grootschermer hongersnood heerst. Het klemt zich dus fanatiek vast aan mijn vet.
Ok, dan niet. Dacht ik.
En at die avond spaghetti.
En de avond erna – matigen, Jeanne, matigen! – een uitsmijter (1 eitje!) op bruin brood.
En gisteren – vooruit, het mag wel weer eens – een stuk vegetarische pizza waarvan ik het grootste deel snel (zodat ik geen spijt kreeg) buiten zette voor egel.
Vandaag blijk ik bijna een kilo dikker dan een week geleden.
Omdat mijn lichaam waarschijnlijk heeft gedacht dat het beter zoveel mogelijk vet kon oppotten omdat het dadelijk wel weer hongersnood kon zijn.
Dit is om gek van te worden.
Want dé oplossing (leefstijl veranderen) – dat kán ik niet.
Bij mij werkte het volgende: Iets matigen maar radicaal stoppen met naar het gewicht te kijken. Gevolg: nooit zorgen en aan het eind v/h jaar 4 kilo lichter. Fluitend. Weegschaal = ellende = dikmakend.
Maar geen maaltijden overslaan! Je ontbijt heb je hard nodig dus daar niet minderen,behalve als je 8 boterhammen of een megakom vol yoghurt eet 😉
Veel drinken,water,thee,en beetje bewegen Jeanne,iedere dag een half uurtje fietsen,wandelen of in de tuin bezig,en je avondeten inderdaad wat matigen,zonder dat het op uithongeren lijkt! Tussendoortjes als fruit(geen banaan)ontbijtkoek of een cracker zijn toegestaan.
En laat S Bakker voor wat ze is,daar begin ik ook niet aan. Beter langzaam wat gewicht kwijt dan in een maand 5 kilo want dat zit er toch zo weer aan! Laat het maar langzaam gaan!
@Karin. Dit is inderdaad een stuk concreter. Jij pleit ook voor langzaam: ik voor héél langzaam en geen dieet. Een ander patroon heeft jaren nodig om in te slijten (zo was het althans bij mij), maar dan is het ook stabiel en is onderweg van kwelling of schuld geen sprake: ademhalen!
Het boekje ‘een leven lang slank en fit’ vind ik een heel leuk boekje. Het is een methode voor een bewuster eetpatroon (minder eten, of in ieder geval bewuster eten (wat, waar, waarom, wanneer)) en bewegen (en daarbij ook gerichte oefeningen voor het versterken van de spieren – want spieren hebben energie nodig, dus die zorgen voor wat verbranding)
Het boekje bevat niet echt een dieet, maar meer een richtlijn wat je per dag moet/mag eten. Daarbij gaat het uit van de voedingsschijf, dus zoveel uit graan, groente enz enz, in de vorm van lijsten. ZOveel uit lijst 1, zoveel uit lijst 2…Het leuke is dat er ook een lijst is met versnaperingen, dus je mág ook wat snoepen 🙂
En wat Karin T al schreef, veel drinken. 2 liter water per dag en mijn zus is heel enthousiast over groene thee. En wat betreft weegschalen…. de deur uit. Hoe je je voelt bepaalt je gewicht, niet dat cijfer op de weegschaal. Bovendien kun je binnen 5 minuten 5 kilo afvallen of aankomen alleen al door van weegschaal te wisselen.
Wat is toch het belang van al dat water drinken?
En vandaag dus toch weer de weegschaal beklommen en wéér aangekomen.
Waarom doe ik dit mezelf toch aan 🙁
Water is om de boel door te spoelen. Alle overtollige stoffen voer je daarmee af. VOcht kan trouwens ook een dubbele werking op je gewicht hebben. Tenmnste bij mij wel. Kook ik zelf en snack ik weinig, dan krijg ik relatief weinig zouten binnen en en ik de dag erna lichter. Maak ik iets klaar met kant-en-klaar kruidenmix, of een complete maaltijd uit de supermarkt, of chinees, pizza ed of ga ik heerlijk aan de chips. Dan zit daar meer zout in en ben ik de volgende dag zwaarder. Doe ik het daarna weer rustig aan met zout, plas ik al dat overtollige vocht weer uit en ben ik dus weer lichter. Dat heeft dan niets met vetopslag te maken, maar puur met vochtvasthouden.
Ben het eens met naamgenoot: mik die weegschaal het raam uit! (wel eerst het raam opendoen…;-))
Aangezien je dat vast niet doet,ga er NIET iedere dag opstaan! Die frustratie is nergens voor nodig.
Om af te kicken: 1x per week of nog beter: 1x per maand!
De reden dat ik me wel elke dag weeg: ik ben zo bang dat als ik dat *niet* doe ik over een maand opeens vier kilo blijk te zijn aangekomen.
Zo heb ik de illusie dat ik er greep op houd.
Wanneer je een keer 4 kilo bent aangekomen: so what! Vermageren gaat niet over kilo’s maar over ander beleid en dan nog op lange termijn, de kilo’s volgen vanzelf.
‘Greep-houden-op’ druipt van de spanning; relaxed de zaken bijsturen heeft meer effect en is leuker dan steeds paniekvoetbal, denk ik.
Maar ik *ben* al in paniek 🙁
Vermageringsproblemen en de paniek daaromheen hebben, ik ben geen psycholoog, bredere grond dan de weegschaal alleen. Hoe het zij: eerst maar lekker, bourgondisch en vrijelijk genieten van alles wat Amerika je biedt Jeanne, dat wens ik je toe. Mozart meenemen. Eenmaal terug, rustig beginnen.
Als ik het stukje nog eens doorlees: Waarom kún je je leefstijl niet veranderen. Is het ‘ik kan niet’ of wellicht ‘ik wil dat eigenlijk niet’? Niet verwijtend hoor, want haha, ik weet hoe moeilijk dat is, maar meer herkenbaar. Ik weet namelijk bij mezelf dat ik het wel zou kunnen, als ik het ook maar echt zou willen. En ik zou wel willen, als ik er niet zoveel voor zou moeten opgeven (chocoladepinda’s, chips en meer van die slechte dingen, waar een mens best wel zonder kan, maar dit mens niet echt zonder wil)
@ Karin: ik bedoel inderdaad ‘wil’.
Ik wil het niet en dus kan ik het niet.