Als die honden komen moet jij maar niet luisteren – die doe ik wel, mailt Brenda me wanneer we tussen de middag samen Radio 1 Journaal doen.
Gelukkig komen ze niet.
Vanavond zit ik alleen. En ja hoor: direct na vier uur – de honden.
Ik wil niet maar vind dat ik moet en maak aantekeningen en o shit, daar is die huilbui die ik steeds wegdrukte achter van alles en nog wat.
Mail opgehaald.
Hansje. Red je het wel anders moet ik de kapper afzeggen.
Ja, wat mail je dan terug?
"Ik red het, ga maar."
Sindsdien zit ik wezenloos te luisteren naar politiek en energie en cultuur.
Over een minuut begint uur twee.
Diep ademhalen, goed slikken.
Nieuw uur, nieuwe kansen.
Op zo’n vraag mag je me áltijd het eerlijkste antwoord geven, hoor!
Maar die huilbui moest er toch van komen, denk ik. ’t Is ook niet niks, tenslotte…
Eigenlijk bepaal ik het liefst zélf wanneer ik aan huilen toe ben.
@ jeanne, je hebt het op ’t ogenblik niet door hè, hoe komisch dit commentaar van je is. ik schoot in
elk geval spontaan in de lach.
zelf bepalen wanneer je huilt is net zoiets als
zelf bepalen wanneer je verliefd wordt: onmogelijk, op de momenten dat het menens is. 🙂