Hieronder in een commentje staat: “Zeker als ze niet al te excentriek zijn, zijn homo’s vaak hele aardige mannen. Dat geldt geloof ik ook voor ‘dito’ vrouwen.”
En als ik de commenter niet ‘kende’ (uit de commentjes) als een aardig iemand zou ik nu heftig in de gordijnen gaan. Wegens vermeende discriminatie.
Maar misschien kan ik beter over mezelf vertellen.
Toen ik jong was kende ik geen homo’s (voor zover ik wist dan).
Maar in 1969 kwam ik in Amsterdam en het was seksuele revolutie en COC en Paarse September (‘lesbies als politieke keuze’) en voor mezelf was lesbisch een reële optie die ik alleen niet heb volgehouden omdat ik eigenlijk toch hetero ben.
Wel leerde ik al direct érg veel homo’s kennen, zowel ‘niet excentriek’ als wél excentriek en ze werden m’n beste vrienden binnen mijn eigen beperkte kader dat niet zoveel ‘echte vrienden’ toelaat.
En misschien ligt het aan mij (zal wel) maar eigenlijk zijn – bedenk ik nu – de meeste mensen die ik enigszins vriendschappelijk ken homo.
Ik denk niet dat daar een reden voor is.
Ze zijn op mijn pad gekomen en ik vond ze aardig – zoiets simpels was het.
Het viel mij ook direct op en ik had al een vinnig commentaar klaarliggen toen ik om dezelfde redenen als jij besloot mijn mond te houden. Het was een soort slip of the tongue stelde ik gemakshalve vast.
Curieus. Paarse September, een allertreurigst troepje verharde, humorloze, rabiate ellendewijven vond ik toen. Aangevoerd echter door een van de aardigste, leukste, slimste en vriendelijkste meiden die ik ooit kende, Maaike Meijer, toen studiegenote, nu hoogleraar in Maastricht en nooit meer gezien. Tegenstrijdige herinnering.
Ik heb ze ‘ontdekt’, Paarse September.
Las hun eerste krantje en maakte een interview met ze voor Folia (en de rest is geschiedenis).
Zelf was ik destijds diep onder de indruk van Stephanie de Voogd. Die was filosoof (meen ik) en praatte zo ingewikkeld dat ik dacht dat ze érg slim was.
En ja, Maaike was hartstikke aardig.
Ze had ook zo’n charmante stotter.