Op de radio is een spotje waarin aan een vrouw wordt gevraagd: “Hoe is het?”
Die vrouw vindt dat geen fijne vraag en dús is ze depressief.
Dat vind ik altijd een wat rare conclusie. Mijn reactie is meestal: daar heb je geen fuck mee te maken. Want: dat is me nogal een persoonlijke vraag en wij kennen elkaar niet meer dan als vage kennissen dus waar bemoei je je mee.
Ook ik krijg die vraag. Meer dan me lief is.
Via mail, via hier, via twitter.
Waarop ik niet of vaag pleeg te reageren (*fuck* enzo).
Om van het belangstellende (in mijn ogen:) gezeur af te zijn: de vakantie was ‘best leuk’ of ‘wel leuk’ of een variant erop.
Hij was niet fantastisch leuk, niet bijzonder leuk, niet geweldig leuk.
Ik ben niet he-le-maal tot rust gekomen, ik heb geen vermoeide tank opgeladen, ik kan er niet ‘weer tegen’.
De reden? Geen idee.
Ik zeg wel: ik had mijn ziel mee en die was weerbarstig. Dat vinden mensen een mooi, diep antwoord.
Terwijl het niks verklaart.
Want mijn ziel gaat altijd mee en wanneer ik naar Schiphol rijd staat die altijd stijf van de stress om wat er de maanden ervoor aan vooraf ging en om de reis zelf. Waarna hij/zij toch vaak een dag later en soms al op de dag zelf alle lasten van de schouders werpt, fysiek en kwa gedachten volledig ontspant en zich onderdompelt in verrukkelijk leven.
Niet dit keer.
Wat geen ramp is.
Want het was ‘best leuk’. En R. zegt dat ik er goed uitzie. Wat denk ik waar is. En wat ik niet doe als het een ramp was.
Maar zo was het dus.
Je bent weer terug en of het leuk was of niet, en hoe je je nu voelt, is jouw zaak.
Alleen… het is en blijft lastig met de vraag ”hoe is het”. In principe roep ik ook altijd ‘goed hoor’ en daarmee is voor veel mensen de kous af. Mensen willen helemaal niet weten hoe het écht gaat. Stel je voor. Maar als mensen het dan op een gegeven moment niet meer vragen, is het eigenlijk ook niet altidj in orde wat mij betreft. Slaat natuurlijk ook nergens op maar zo werkt het bij mij tenminste.
Als mensen écht willen weten hoe het gaat, dan is het soms wel leuk als iemand het vraagt.
In ieder geval weet ik nu vast hoe de vakantie was, en zal ik het niet meer vragen 🙂
Wat je ook doet, het moet tegenwoordig dramátisch zijn of fantástisch. Terwijl de meeste dingen toch doorgaans nogal ‘gewoon’ zijn. Maar dat schijn je niet te mogen zeggen of vinden.
ehm.. mag ik trouwens wel vragen hoe het met jouw egeltjes gaat? ik lees er niets over, zag wel de foto die R nog maakte. ik blijk er ook twee te hebben (http://www.privetuin.nl/archives/00001660.htm)
@Hippo: goede observatie.
@ Mariette: Er is in elk geval 1 (schuwe) egel.
Die heb ik de hele zomer regelmatig gezien – vanuit de ooghoeken.
Ik leg elke avond 2 eitjes neer (dat deed R. ook) met een klein butsje erin en die slurpt-ie leeg. Ik herken hoe egels een ei open maken (is zeer specifiek) dus weet dat hij het moet zijn.
Lekker opvetten voor de winterslaap.