Ik kom iemand tegen die ik al een paar jaar niet heb gesproken.
Ze vertelt trots over haar studerende dochters en dat ze de zoveelste gigaverbouwing voor haar (luxe) huis heeft gepland en dan komt het onvermijdelijke – want ‘beleefde’ – “hoe gaat het met jou”.
Ik vraag me af wat ze verwacht.
Dat ik zeg dat ik een nieuwe man heb? Verhuisplannen?
Ik vertel enthousiast dat mijn Winkel goed loopt en neem me voor om als ze zou vragen of ik ervan kan leven “nou en óf! En goed ook!” te roepen.
Maar ze vraagt of ik nog schrijf.
Ok – dat verhaal kan ook.
Ja, ik schrijf! Ik schrijf op een eigen weblog en op Fanlog en begin te vertellen over het Radio 1 Journaal maar ik zie haar zoekend kijken over mijn schouder.
Ik ben haar kwijt. Net als de vorige keer toen ik over mezelf vertelde herinner ik me nu.
Zodat ik me voorneem de vólgende keer het heel anders aan te pakken.
Een spannende relatie om te beginnen.
Een spectaculaire erfenis misschien.
Of proberen haar te ontregelen met “ik doe en beleef helemaal *niets*! Ik heb de pil van Drion al in huis en maak er over drie weken feestelijk een einde aan”.
En dat dan met een brede, stralende lach.
Dat laatste zou wel intrigerend zijn, kijken hoe ze reageert…
Het lijkt wel alsof iedereen oppervlakkiger wordt. Het kan niemand echt iets schelen wat de ander doet, of wat hem of haar bezig houdt. Of het moet een soort semi-interesse zijn, zoals ik de laatste tijd meemaak: ‘wat ga jij nou doen de komende 6 maanden?’ ‘Nou niks, mijn huis op orde brengen’, is dan het antwoord. ‘Toch geen 6 maanden zeker?’. Grom. Gaat je geen zak aan.
Die spectaculaire erfenis is misschien wel wat. Dat kan ik misschien ook wel gebruiken…. dat ik die ga opmaken de komende 6 maanden ofzo 🙂
Eh.. mariette… wat zou je zeggen van samen een weekendje Monaco?
Van jouw of mijn erfenis 🙂
🙂 nou graag! dichterbij mag ook wel.