Gisteren bij de dierenarts.
“Hoe gaat het” vraagt hij en ik denk dat hij de cavia bedoelt dus ik zeg dat het goed gaat met Kopan en ook met Cecilia waarbij hij een paar weken geleden de cyste heeft verwijderd.
Hij heeft geen idee wie Cecilia is (ach, er gaan ook zoveel dieren door zijn handen).
Maar dan zegt hij iets dat ik best eng vind.
“Ja, natuurlijk – als het goed gaat met de cavia’s, gaat het ook goed met jou.”
Is dat treurig of is dat treurig.
Dat mensen denken dat mijn geluk staat of valt met mijn cavia’s.
Niet dat die niet belangrijk voor me zijn.
Maar in theorie had ik toch een man in mijn leven kunnen hebben.
Waar ik stapelgek of was. En hij op mij.
Of hij belazerde me. Of ikzelf aarzelde tussen hem en een ander.
Of we hadden een rare ruzie (wellicht bij te leggen).
Maar de dierenarts (aantrekkelijke man, begin 40) komt er niet op.
En toen ik laatst door Sammie een gruwelijk blauw oog had veronderstelde het meisje dat me helpt met knagershokken schoon maken ook: “gevallen”.
En niet “mr. Goodbar mee naar huis genomen die je in elkaar heeft getremd”.
Ik ben echt oud.
Geef een reactie