Het slangenplekje

De laatste tijd heb ik veel dromen die tegen de werkelijkheid aan liggen.
Ik droom niet van aliens of eenhoorns of ander raar spul.
Mijn dromen gaan over mijn leven maar dan nét even anders.

Gisteren droomde ik iets over Lodewijk waarvan ik dacht: dat moet ik straks opschrijven.
Niet per se hier maar in mijn dagboek.
Maar zoals het dan ook weer soms gaat: vergeten.

Nu iets anders dat me wel te binnen schoot.

Lodewijk en ik begonnen onze woestijnreizen in Moab en werden er mn in het begin rondgeleid door Hans (hij nam ook deze foto van ons).
Dit was achter zijn huis en op een kleine afstand van het guesthouse waar wij vele jaren verbleven.
Maar het gaat me nu om het pad dat je links beneden kunt zien.

Dat pad ging eerst over een beek en toen parallel aan die beek en na een uur of wat kon je gaan zitten, gewoon op de grond maar wel comfortabel. Boekje erbij.
En dan kwamen er dunne, zwarte slangen van iets hoger richting beek.
Lodewijk en ik noemden het ‘het slangenplekje’.

Het was een leuke, niet te vermoeiende wandeling (hoewel de klim terug omhoog niet altijd meeviel).
Maar het meest bijzondere was dus, dat ik niet bang was voor die slangen. Ik vond ze wel leuk.

Echte grote slangen vond ik toen ook al eng.
Deze niet.
Ergens daarna is dat overgegaan in: alle slangen zijn eng.

Het waren fijne herinneringen.
L. en ik en het slangenplekje.