Een tijd was ik koppig.
Géén mondkapje.
Toen haalde ik ze in huis maar ik droeg ze niet.
Vandaag was het zover: kapje óp in de Plusmarkt.
Het viel me niet mee.
Ik was erop voorbereid dat het ‘niet fijn’ zou voelen maar ik had me niet gerealiseerd dat bij elke ademhaling me letterlijk de adem zou worden benomen.
Omdát ik het zo benauwd kreeg, had ik opeens behoefte mijn neus te snuiten.
Wat ik niet durfde, want hoeveel mensen zouden kunnen denken dat ik mogelijk Corona had?
Ook raar: een vriendelijke glimlach wordt niet gezien en er zijn mensen die ik groet die mij niet herkennen.
Iha denk ik dat zo’n kapje beter staat wanneer je je ogen mooi opmaakt.
Wat er bij mij niet in zit.
Samengevat: ik vind het maar niks maar wat moet, dat moet.
Laat ik maar blij zijn dat mijn sociale (..) leven zich beperkt tot een paar keer per week max tien minuten rennen door de supermarkt.
Toevallig ben ik vandaag ook voor het eerst in een supermarkt boodschappen gaan doen met mondkapje. Vreselijk, ik raakte gedesoriënteerd door de beslagen brillenglazen en kon de etiketten nauwelijks lezen. Zonder bril ging het wat beter, maar dan zie ik alleen dichtbij wat. Zwetend gauw weer de frisse lucht in.
PS: van Dropbox weet ik niks.