Tot nu toe sloeg ik me wonderwel door de feestelijkheden heen.
Een week voor mijn verjaardag kocht ik een kaartje voor een opera in Zürich, een paar dagen later kreeg ik een lieve vriendin uit Riga zover dat ze me wou vergezellen.
Het was misschien niet de mooiste verjaardag van mijn leven (ik ben er een paar vergeten dus ik kán een erg leuke over het hoofd zien) maar het was incl toegezongen worden door mijn favoriete sopraan en toen ook nog door mijn favoriete tenor in 1 woord geweldig.
Twee weken later de verjaardag van Lodewijk.
Ik schreef erover op Facebook (dat hij dood was) en kreeg ontzettend veel lieve reacties.
Sinterklaas doet me sowieso niet zoveel.
Maar nu dus kerst.
Opeens heb ik er helemaal geen zin in.
En dan bedoel ik niet het feest maar gewoon ‘de dagen’.
Vandaag doe ik boodschappen voor de dieren.
Ik zie de volle winkelwagentjes van de andere shoppers.
Het enige dat ik niet voor de dieren maar voor mezelf kocht waren een net sinaasappels en twee flessen witte huiswijn.
Dan zijn er nog de kerstkaarten.
Ik schreef er een paar.
De rest stelde ik uit.
Hopend dat ik er niet meer zou krijgen zodat ik niks meer hóefde.
Vandaag twee kaarten.
Van 1 iemand weet ik dat ze het wel begrijpt als ik niks terugdoe.
De ander is een buurtgenoot met wie ik dit jaar geloof ik 8 woorden heb gewisseld (toen we allebei tegelijk de wegwerkers aanspraken).
Wat mij betreft had ze me van haar kerstlijstje mogen schrappen.
Misschien doet ze dat ook als ik echt niks terugschrijf.
Geef een reactie