Herinneringen

Waar ik de pest aan heb (o.a.).
Iemand die me iets gekwelds mailt en daarbij een beroep doet op kwellingen in mezelf.

Het overkwam me afgelopen week.
Een vrouw van wie de man net dood was. Over hoe moeilijk dat is.
En normaal neig ik tot vaagheden (kom niet in de buurt van mijn ziel) maar nu dacht ik: daar koopt ze niks voor dus putten uit wat die ziel biedt en wellicht heeft zij er iets aan en wellicht kan ik leven met mijn eigen kwetsbaarheid.

Zodat ik vertel over hoe ik ‘de Ardennen met Lodewijk’ mis.
Huisjes, herbergen, eten, drinken (maar dan concreter).
Al die dingen, die details. Waar de stroom uitviel. Waar op honderd meter de vinken in kooitjes zaten en dat ik ze wou vrijlaten maar niet durfde.
De super marché’s en ‘s avonds in de avondzon opschuiven tot er geen zon meer was met onze glaasjes wijn en de paté.

Ik kreeg geen reactie. Was er geen herkenning?
Was het ‘o ja’- nou das dat.

Ik en mijn herinneringen en die onder ogen zien en erkennen.
Ik kan het steeds beter (wat nog steeds niet overhoudt).

En voor de vorm denk ik: zou ik ooit met iemand nieuwe herinneringen kunnen maken.
Nah.