Herhaling

Ik slik medicijnen.
Op herhaalrecept. Al jaren. Gewoon even online bestellen bij m’n apotheekhoudende huisarts en de volgende dag ophalen.

Toen stopte mijn huisarts en schreef een brief dat ik voortaan terecht kon bij apotheek Eilandspolder maar dat ik de *eerste* keer (vetgedrukt) het herhaalrecept nog via zijn site moest bestellen. Op naar de site maar daar is ‘recept bestellen’ verdwenen.
Wel staat er dat hij nu freelancet en dat je z’n tarieven kunt opvragen.

De apotheek gebeld. Die zegt dat ik bij de nieuwe huisarts moet zijn om een nieuw recept.
En dat de eerste keer dat ik kom ik mijn verzekeringpasje moet meenemen.
O got. Een pasje. Waar o waar.
Ik ben het kwijt, zeg ik. Dat kan niet. Ik móet het meebrengen.
Even flitst door me heen dat ik kan zoeken in die stapels ongeordend waarin ook de gegevens voor de schatting IB (morgen op de post te doen – who am I kidding) zitten.

Ik besluit Agis te bellen en zeg dat ik mijn pasje niet kan vinden.
Heb ik het niet gehád of kan ik het niet vinden?
Lijkt mij weinig relevant maar ik zou werkelijk niet weten of ik het heb gehad en zeg dat de dame er maar van uit moet gaan dat ik het heb zoek gemaakt.
Nou, vooruit.
Ik krijg een nieuwe.

Meteen maar even de huisarts gebeld of ik moet kómen voor dat stomme recept.
Antwoordapparaat van “dokter Winkler” (huh? De mijne heet toch Grootes – vakantiekracht?) dat ze “in bespreking zijn” tot elf uur. Het is half twaalf.
Ok – lamaar.
Al genoeg moeilijk contact met de buitenwereld gehad voor 1 dag.