Handel

Een klant bestelt enkele artikelen, is er enthousiast over en bestelt binnen een paar dagen méér.
We mailen en ze toont belangstelling voor een bepaald soort spullen die ik in voorraad heb maar die zich lastig laten fotograferen.

Ik zoek alles bij elkaar, stuur haar van 19 artikelen 1 voorbeeld mét vermelding van het aantal dat ik heb (minimaal 3, maximaal 20) en de prijs die ik vraag.
Die prijs komt neer op de helft van de inkoopprijs (soms minder) wat ze kan controleren want op veel zitten nog de originele prijsstickers.
De vraagprijs loopt uiteen van 50 cent tot € 1,75.
De verzendkosten van de zichtzending neem ik voor mijn rekening.

De klant bericht ‘goed aangekomen en wat heb je er veel werk aan gehad’ en dat ze nog even met iemand wil overleggen maar ze komt erop terug.
Wanneer ze dat doet blijkt dat niet zij beslissingsbevoegd is maar iemand anders.
Die vindt dat ze al ‘voldoende voorraad’ heeft (zij wou er nl vérder in handelen).

Ze schaft voor € 11 uit mijn zending aan.
Mét (dat maakt wat goed) een aantal –afgeprijsde– magneten uit de Winkel.

Soms lijkt iets te mooi om waar te zijn.
Soms *is* dat het ook.
Maar wie het kleine niet eert etc.
En die € 11 is óók geld.