Wat me nog opviel in de grote stad: mensen groeten elkaar niet.
Wij, op het dorp, groeten elkaar wel.
Niet iedereen. Maar meestal wel.
We hoeven elkaar niet per se te kennen.
Maar als we denken: da’s een vriendelijk smoel, dan zeg je hoi of dag of goedemorgen oid.
In Amsterdam (heb ik daar echt 20 jaar gewoond, ik voel me er een vreemde) zie ik mensen die me aardig lijken. Ik glimlach naar ze. Ze kijken weg.
Denken ze dat ik gek ben.
Da’s ook een van de dingen die me in Luxemburg zo bevallen. Groeten is hier nog steeds een goed gebruik. En ik ‘moien’ vrolijk mee! 🙂
Ik ben doodsbang voor dorpen.