Graven

Ik bezoek graag begraafplaatsen (hoewel niet meer zo graag als vroeger, geen speciale reden voor, het trekt gewoon minder).
Wanneer ik er wel ben verbaas ik me vaak over grafstenen.
Omdat ze mooi zijn of heel lelijk, omdat er een bizarre tekst op staat of een heel gevoelige, omdat er (pijnlijk!) een knoeperd van een spelfout in de tekst zit.

Ik bedacht net dat ik zelf geen enkel graf heb om te bezoeken.
Als ik dat al zou willen.
Mijn moeders graf is geruimd. Niet helemaal wég gedaan, maar er is iemand anders bovenop haar kist begraven. Ik heb geïnformeerd bij de begraafplaats en ze hebben me uitgelegd waar het graf wás en toen vroeg ik een ooit jeugdvriendin die nog in die stad woont die plek te fotograferen maar ze vond het daar te somber “met al die bomen” en ze deed het niet.
Ik hád zelf naar Eindhoven kunnen rijden maar dat is er niet van gekomen (het is ook best ver en het is een vervelende route).

Mijn vader is gecremeerd en de as is verstrooid.
Lodewijk idem.
En ook Roelof (daarover besliste de familie maar ik was het er wel mee eens).

Alleen van Sammie en Guus heb ik de as in een blikje.
De blikjes staan naast me in de kast.
Alexander, de kat die ik het langst had, is in de tuin begraven maar zijn graf was niet goed gemarkeerd en is nu overwoekerd.

Geen idee waarom ik dit nu vertel.
Waarschijnlijk alleen omdat iemand op Facebook een foto toonde van het graf van zijn moeder. Die vorig jaar is overleden. Hij is in de vijftig.
Mijn ouders stierven toen ik rond de twintig was.
Dat voelt ook al anders.