Ik heb goed geslapen zie ik wanneer ik me afdroog voor de spiegel.
Muggenbulten, overal.
Ook in mijn gezicht. Acht.
Nu is mijn gezicht toch al niet in goeie doen sinds de builbuien van eerder deze week.
Onder mn mijn linkeroog is de huid uitgesleten. Hij is ontveld, rauw.
Zodat hij prikt als ik zweet (nóg meer huilen is ook af te raden).
En hij is rood.
Er zijn dagen dat het maar goed is dat ik geen plotse ontmoeting heb met de man van mijn wildste fantasieën.
Soms laat het leven wel heel opvallend zijn sporen na. Maar het zelfherstellend vermogen van de huis is gigantisch! Even rustig recupereren op een koel plekje in huis (voor zover te vinden) en je ziet er niks meer van (al zul je het nog best een tijd blijven vóelen).