Ik slaag er niet in ‘positief’ te blijven en ik vraag me af hoe de mensen die me toe roepen/mailen dat ik dat wél moet zijn dat zelf doen als hun geliefde dier mogelijk dood gaat.
Ook slaag ik er niet in ‘goed voor mezelf te zorgen’.
Waaronder vooral ‘eten’ wordt verstaan.
Ik kook al een week niet.
Ik val af. Ooit, na mijn eigen major surgery drie jaar geleden, paste ik in slipjes maat 36-38. Normaal is dat 40-42.
Nu is het weer 36-38.
Wat geen ramp is. Ik wil niet afvallen maar een paar kilo minder kán wel.
Ik ben dan niet meteen anorexia-fähig.
Vandaag besluit ik een grote pan rijst te koken.
Als basis voor wie weet wat ik de komende tijd ga eten.
Terwijl ik de eerste stappen verricht en de rijst staat te pruttelen wil Loki via het raam naar buiten.
Of toch niet.
We staan zo een paar minuten te hannesen wanneer ik het ruik: verbrande rijst.
Ik overweeg: weggooien en opnieuw beginnen.
Maar ik heb geen puf voor ‘opnieuw beginnen’ dus gooi nog een sloot water bij de rijst, zet er een vierde plaatje onder en roer weer door.
Morgen maar eens kijken of het toch nog een beetje te eten is.
[Net toch even geproefd of het te eten is. Nee, dat is het niet.]
Geef een reactie