Gisteren schreef Jaap hier in een commentje dat hij vond dat ik goed schreef en Inger beaamde dat.
Zoiets maakt me bang.
Terwijl vroeger: ik ging er van uit dat ik goed schreef.
En dat ik goede ideeën had en goede bronnen aanboorde en goede research deed.
Dat ik gewoon een hartstikke goede journalist was.
En soms denk ik dat nog steeds: dat ik goed ben.
Maar wanneer niemand je meer inhuurt wordt dat ook een beetje raar.
Zodat het eigenlijk wel rustig is dat ik hier niet goed hoef te zijn.
Ik schrijf maar wat. Kort/lang, vrolijk/boos – wat dan ook.
En soms let ik op mijn vorm. Soms ook niet.
Dat wil ik zo houden.
Ik wil schrijven wat me invalt.
En ook kwa vorm.
(lees: ik ben als de dood dat ik weer aan een norm moet voldoen en dat ik dan tekort schiet)
Nu kom je onzeker over.
Goed is slechts een mening, net als slecht, het ligt net aan de lezer, en zijn gemoedstoestand speelt ook mee.
Met ‘goed schrijven’ doelde ik niet op een of andere journalistieke norm maar op de toon, de stem, de signatuur. Die toon omvat voor mij als lezer van dit log meer dan wat je onder goed schrijven verstaat. En die zichtbaar is vermoedelijk omdát er zo duidelijk geen beroepsmatige verwachtingen zijn.
De vrees goed te moeten zijn is het laatste wat ik je wil aandoen. Gewoon ‘zijn’, zoals nu, doen wat je doet, hoe je doet – da’s wat ik je toewens. Je hebt een handschrift, zoals schilders pas na jaren arbeid plotseling een eigen signatuur vinden, hoe voortreffelijk hun eerdere werk ook was. Wees er blij mee.
En svp doorgaan met niet goed zijn, met schrijven wat je invalt, met niet letten op de vorm, met niet goed schrijven.
sluit me bij Jaap aan.
Zie het als een cadeau, om niet, no strings attached.
Wat ik eigenlijk bedoel: je voldoet altijd aan de norm, omdat het jouw weblog en jouw eigen geluid is.
@Inger. Dat is inderdaad des Pudels Kern.