Gewinkeld

Ik heb een nieuwe printer.
Niet per se de printer van mijn dromen maar hij doet het.

Ik kocht hem bij Office Centre waar ik al een half jaar niet was geweest.
Zodat ik niet een nieuwe pas had. Zodat ze me uit het systeem hadden gegooid totdat ik me zelf weer zou melden. Wat ik vandaag deed.

Leuke winkel is Office Centre. Ik bekeek snel de flat panels (wat zijn die goedkoop) en zag ook érg grote platte tv’s (idem) maar kocht in impuls alleen twee doosjes goudkleurige paperclips.

Bij de kassa stond een aardige vrouw die grappige bloknoots met de maanden van 2008 in de zijkant op het papier aan de klanten kado deed.
Met een grapje: “hebt u kinderen, dan heb ik iets waar ze op kunnen krassen”.
Tegen de vrouw voor me zegt ze ook zoiets, maar nu over “kleinkinderen”.
De vrouw loopt rood aan en roept dat ze dat niet mag zeggen. Want misschien zegt ze het wel tegen iemand die erg graag een kind had gewild en het niet kon krijgen. Ze mág geen privé-dingen zeggen en vragen!
(dit ging even door en de sfeer was ernstig bedorven)

“Ik heb geen kinderen en ik wou ze ook niet maar ik wil best zélf krassen” zeg ik wanneer ik aan de beurt ben. Ik krijg twee bloknoten om te krassen en zij vertelt *mij* dat zij na haar eerste kind, ze was toen 27, geen kinderen meer kon krijgen en ik vertel *haar* dat iedereen wel iets heeft en dat mijn man dood is – dit binnen een halve minuut.
Leuke winkel, zeg ik ook nog, ik kom voortaan weer vaker langs.
Graag, zegt zij. Want zulke leuke klanten als ik zien ze graag komen.

Een feel-good-shopping-experience.