Geloven

De bel gaat.
Dat is wel héél erg op het nippertje ‘beste wensen’ door een hah-bladbezorger denk ik.
Maar het is een grijze man met bril met naast hem een engelachtig mooie jongen van een jaar of 12.

De man houdt een geschrift tegen de borst gedrukt (het blijkt de Vuurtoren) en vraagt of ik in God geloof.
“Ik ben katholiek” hoor ik mezelf zeggen. “En dat blijf ik ook.”
Even lijkt de man uit het veld geslagen.
Misschien staat mijn adres genoteerd als “nee dank u” en dan zacht maar gedecideerd de deur dichtduwen.

Hij herneemt zich.
“Dan bent u vertrouwd met het Onze Vader” zegt hij en even schiet door me heen: hij zal me toch niet vragen de 1e regels op te zeggen als bewijs?
Maar hij wijst op een klein boekje dat de mooie jongen in de hand houdt. Dat wil hij me graag geven. Voor straks lezen.
Ik bedank vriendelijk, wens hem verder veel succes en doe nu toch die deur dicht.

Terwijl man en jongen weglopen zie ik ze worden gevolgd door een mooie roodharige vrouw met mooi klein meisje.
Zouden ze bewust op sexe seleceren: man-jongen, vrouw-meisje?
En gaan die kinderen later gekwelde romans schrijven dat ze op Oudjaar langs de deuren moesten met telkens zo’n deur in hun smoel?

Overigens: geen idee waarom ik dat zei, van dat ‘katholiek’.