Geld

Er moeten klitten uit de vacht van Loki.
Mij lukt het niet. De dierenartsassistentes deden het een maand geleden maar niet goed.
Dus wil ik speciaal hiervoor een afspraak maken en dan zeggen dat ik erbij wil zijn.

Als telefoonangsthaas stel ik dit uit.
Maar vandaag is het zover.
Dus bel ik, zeg mijn naam en dat ik een afspraak wil maken voor mijn kat om klitten te verwijderen.

Normáál weet de assistente wie ik ben.
Deze vraagt mijn postcode.
En mijn huisnummer.
Dat helpt niet voor een fijn gesprek maar ik zeg het toch: afspraak klitten en ik wil erbij zijn.
Stilte. Er zit niets anders op: ik zeg dat het de vorige keer niet zo goed is gegaan en dat ik ze dat niet kwalijk neem (waarom eigenlijk niet?) maar dat ik het beste weet waar zijn klitten zitten. En dat het niet opschiet als ik de kat terug krijg in het mandje en dan thuis die ándere klitten ontdek.

Nog steeds een stilte – waarin ik dénk te horen dat ik stapelgek of een kreng word gevonden of beide.

Ik zeg dat ik op een ochtend wil. Omdat ik dan iemand heb die me kan helpen Loki in een mandje te doen.
Een ochtend kan niet, zegt de assistente.
Toch moet het een ochtend zijn, zeg ik, want degene die me kan helpen moet om half 12 weg en ik laat Loki niet urenlang in een mandje zitten wachten.

Dán moet ik een afspraak maken met de dierenarts en dan moet ik betalen voor een consult “en dat wilt u vast niet“.
Dit tegen een vrouw op wier kosten alle dierenartsen daar een leuk tweede huis hebben kunnen bouwen.

Ik zeg dat dat geen probleem is, dat het welzijn van de kat boven alles gaat.
Nu vindt ze me écht gek.
Wat ik weer raar vind voor iemand die dierenartsassistente is.