Gefeliciteerd!

Van harte! Fijne dag! Happy birthday!

Als je de sociale media ervaart als een warm bad kan het gebeuren dat je je verjaardag beleeft als een slinger van ‘gefeliciteerd’ die via twitter langs Facebook gaat en dan ook nog langs Hyves (wat ik niet meer zo volg) en op je weblog en -vooruit- prívé-mail.
Mini-kans (maar hij bestaat nog) dat er ook een ansicht in de bus valt.
Dankzij PostNL misschien op de dag zelf – mogelijk een dag te laat.

Ik vier mijn verjaardag niet.
Ik vind de sociale-media-slinger geweldig.
Voel me dan Jarig Jobje in het midden van de kamer, vrolijk buigend naar alle kanten.

Ik probeer ook zelf de slinger aan te knopen.
Zie ik een jarige die ik ken dan roep ik iets hartelijks. Ook als ik die jarige zó vaag ken dat ik me absoluut niet meer kan herinneren waarom ik er ooit mee Facebook-bevriend ben geraakt. Vermoedelijk omdat we een hoop twitter-volgers gemeen hadden en ik geen zin had uit te zoeken wie hij/zij eigenlijk wás.

Vandaag is iemand jarig met wie ik al een jaar geen contact heb.
Haar verjaardag staat op mijn kalender. Ivm ‘jaar geen contact’ denk ik: niks doen.
Dan: ik vind zelf de slinger ook leuk, dus ik mail toch.

Vandaag krijg ik ook een mail van iemand die reageert op mijn antwoord op haar vraag wanneer ik jarig ben.
Ze schrijft dat ze me mogelijk feliciteert maar mogelijk ook niet want ze vergeet die dingen.

Ik vergeet ook.
Daar hebben ze kalenders voor.
Op het net en van papier.

‘Vergeten’ is dus geen excuus. Vergeten is een keuze.

En o ja: ik ben 19 november jarig.