America’s Next Top Model zit nu wat ongelukkig gepland tegenover Law & Order SVU maar toen ik er nog naar keek hoorde ik vaak dat bloedmooie meisjes het verwijt kregen dat ze maar een paar gezichtsuitdrukkingen hadden.
Op de foto dan = waar het om gaat.
Dit nu, is ook mijn probleem.
Waarbij ‘probleem’ nogal oh well is aangezien niemand mij wil fotograferen voor een spannende modereclame dus so what.
Maar het viel me op toen ik een paar maanden geleden wat kiekjes van mezelf nam in de spiegel.
Dat ik maar een paar smoeltjes kan trekken. Weinig gevarieerd.
Daarom(?) een foto van mezelf geposeerd die ik als titel ‘tragisch’ gaf.
Weet je Jeanne, ik vind het een hele mooie foto, maar wat ik mis is ‘vreugde’ en dat maakt de foto ’tragisch’.
Ik ben alles behalve fotogeniek en mijn lieve schatten hier in huis weten me altijd op het ‘juiste’ moment te pakken. Dan hangt alles aan mijn gezicht, vreselijk. Ik schrik er ook wel eens van als ik zonder na te denken, wat moe, in de spiegel kijk. Sprekend mijn moeder (zoals ze dus nu is – kortom 25 jaar ouder). En dan hoef ik alleen maar te lachen naar de spiegel en wat een verschil. Ik oefen nu (stiekem) voor de spiegel, zodat ik weet wat voor gezicht ik (ongeveer) moet trekken op meer als mezelf (zoals ík dus mezelf zie) en veel minder als mijn moeder op de foto te komen. En dat werkt. Lachen werkt als een enorme facelift heb ik gemerkt.
Ik vind het helemaal geen mooie foto.
Ik bedoelde écht dat ik hier probeerde iets uit te drukken (omdat alle Jeanne-lacht-foto’s zo verschrikkelijk op elkaar lijken).
Soms (nee: vaak) bedoel ik gewoon wat er staat.
Leve de tragiek. Ik vind het een heel mooie, expressieve, fragiele en geheimzinnige foto – prachtig, met die hand!
Ik vind het een schitterende foto, ik krijg er alleen erg de neiging van NU af te reizen naar je om m’n armen om je heen te slaan – alleen zou dat weer een heel andere uitdrukking geven 🙂
je bent lief, Hippo!!!
Vooral omdat ik het niet echt doe zeker 😉