Gisteren dacht ik opeens: dit is het – mijn leven.
Niet in de zin van ‘volgende week ga ik dood’ maar als in ‘geen reizen naar Amerika meer, geen opera mini trips, niet eens de opera of het Concertgebouw in Amsterdam’.
En dan mag ik nog blij zijn dat ik geen sociaal leven heb zodat ik hieraan niet hoef toe te voegen: en geen etentjes thuis en al helemaal niet in een restaurant en ook niet naar de kroeg en niks gezelligheid.
Het meest merkwaardige was (denk ik nu) dat ik die gedachte niet zo erg vond als ik die een half jaar geleden waarschijnlijk had gevonden.
Tuurlijk baal ik.
Want ik wil dolgraag in augustus naar Amerika en dan volgend jaar mei wéér!
Maar ik heb me er geloof ik bij neergelegd dat this is as good as it gets en dat is niet erg góed maar ja, jammer dan – niks aan te doen.
Ik hoop dat je nog zeker wel een paar keer naar Amerika kan. Misschien nog niet in augustus, maar dan met inentingen toch zeker wel in het voorjaar van 2022.
er komen vast wel weer andere tijden. Misschien niet meer zoals het was, maar zoals het is zal het ook niet blijven.