Geleidelijk ben ik wat ooit mijn Winkel was aan het opruimen (lees: weggeven).
Verderop in het dorp woont een jong stel dat me af en toe helpt met dingen.
Ze hebben twee jonge kinderen (1 net op school, de ander een jaar of 2, schat ik).
Ik kon ze een plezier doen met veel magneetjes van dieren. Die hechten ze op de koelkast en om de zoveel dagen wisselt elke magneet van plekje.
Vandaag open ik de doos Garfield.
Garfield-poppetjes vinden ze misschien wel leuk.
Ook Garfield-tekenboeken.
Deze stickers lijken me minder geschikt voor de jeugdige ziel (ik denk dat hun ouders ze ook niet zouden waarderen).
Afm. 9 x 5 cm.
Uit 2004.
Op Marktplaats wordt Garfield verhandeld.
Deze stickers niet.
Misschien zijn ze wel veel waard.
Maar van Marktplaats heb ik intussen mijn buik vol.
Dus maar weer terug in de doos.
Dag!
Ik ben eveneens aan het opruimen / versnipperen en kom een email tegen uit 2002 van een (intussen overleden) vriendin in België die me vraagt namens haar geld op uw postbank 9033383 over te maken voor iets uit uw winkel.
En ik vind ook deze tekst online:
“Ook had ik al langer het idee dat geschreven verhalen over internetrecht voor een groter publiek interessant zijn. Met het voorliggende boek is dit idee gemateriali- seerd. Het is een verzameling van eerder gepubliceerde en voor deze uitgave bewerkte annotaties, opinies, blogs, etc. Velen gingen mij voor om op een toeganke- lijke manier over recht te schrijven. Bekendste is wellicht Jeanne Doomen, die in 1990 De hollende kleurling. Het Nederlandse strafrecht in tien verhalen publiceerde. Ik ben naar haar op zoek gegaan en zag dat zij sinds 2001 een webwinkel heeft, de winkelvanjeanne.nl: ‘De Winkel van Jeanne is een webwinkel die boeken en geschenken verkoopt.’ Als internetjurist kan ik het niet laten na te gaan of ze voldoet aan art. 3:15d BW, door aan te geven waar ze fysiek gevestigd is. Dit is voor mij een voor- beeld van de kern van het internetrecht: het leggen van een link tussen de virtuele wereld en de fysieke wereld. Ik kwam er niet via haar eigen site achter, maar het bijzondere webwinkeltje opereert vanuit Grootschermer, zo leerde Oozo.nl mij.”
Ik zoeken, en waarempel uw winkel bestaat nog nipt.
Ik hoop dat het u goed gaat!
Hartelijke groet,
Frans
Bedankt voor je aardige reactie!
De winkel is allang ter ziele, ik denk een jaar of vijf.
Daarna gaf ik af en toe wat magneetjes weg (doe ik nog wel) maar toen ik deze familie ‘ontdekte’ was dat de start van ‘alles wegdoen’.
Ook omdat de vader werkt op een kinderdagverblijf – zo vindt vrijwel alles een bestemming.
Leuk! Ik vond net online een exemplaar van de 11de druk van De hollende kleurling en heb deze besteld. Ik dacht gisteren dat ik me uw naam nog van langer geleden herkende, misschien indien u rond 1977 les zou hebben gegeven aan De Kopse Hof in Nijmegen maar daarover staat niets op uw wikipedia en ook in de index van een boek over die tijd op de opleiding komt de naam niet voor. Dus dat zal een kreukel in mijn geheugen zijn. Groet!
Ik heb les gegeven aan de School voor de Journalistiek.
Vijf jaar vanaf eind jaren zeventig.
Recht aan opstandige net-niet-meer-pubers.
Dat waren niet de leukste jaren van mijn leven en ik heb toen van de ene dag op de andere ontslag genomen (wel braaf het jaar afgemaakt) en besloten te proberen of ik me kon redden als freelance journalist. Zonder man die óók verdiende. Met een huis met hypotheek.
Gelukkig lúkte het.
Petje af!